مهنی

مهنی. [ ] ( اِخ ) ناحیه ای است در ایالت کرمان، حد شمالی ساردویه، جنوبی اسفندقة. غربی رابر و اقطاع و شرقی دلفارد. بلوک مهم آن هلی رودبهر وهمان و دلفارد و کوه رمان است. ( جغرافیای سیاسی کیهان ). موضعی است در بلوچستان ایران. ( یادداشت مؤلف ).

ناحیه ای است در ایالت کرمان حد شمالی ساردویه جنوبی اسفندقه.

مِهْنی
(یا: ابوسعیدی) طایفۀ بزرگی از چادرنشینان کرمان، مرکب از تیره های مختلف و مشتمل بر ۱۷۴۵ خانوار کوچنده. اینان که خود را از نسل خواجه ابوسعید ابوالخیر می دانند، از مهنۀ خراسان به کرمان مهاجرت کرده اند. برخی از مورخان و جغرافیانویسان کرمانی مهنی ها را از بقایای طوایف کوفج دانسته اند. سردسیر مهنی ها در توت و کوهستان ساردویه و گرمسیر آنان در جیرفت و اسفندقه برگزار می شود. آخرین حاکم موروثی طوایف مهنی در دورۀ محمدشاه قاجار، فتحعلی خان فرزند علی محمدخان بود که به دست عباس قلی خان جوانشیر، حاکم کرمان، بازداشت و به تهران فرستاده شد. با مرگ او در تهران، حکومت ایل مهنی و ناحیۀ اسفندقه از دست خوانین موروثی مهنی خارج شد و به دست اعقاب ابراهیم خان ظهیر الدوله افتاد، اما این مقام چند سال بعد دوباره به خوانین مهنی رسید. حسین خان مهنی در سلطنت مظفرالدین شاه قاجار، حاکم ایل مهنی بود.

💡 ۱-میثم شجاعیان (دروازه‌بان)، ۲-امیر پوررضوی، ۴-محمدرضا مهنی نسب، ۷- حسین رجب پور (کاپیتان)، ۸-محمد حیدری، ۹-صادق رحیمی، ۱۰-بهزاد زادعلی اصغر، ۱۱-احمدرضا شاه حسینی، ۱۲-رسول باصری، ۱۳-اکبر شوشتری (دروازه‌بان)