واژه «مطیعا» در اصل صفتی نسبی است که از ریشه «مطیع» ساخته شده و به معنای کسی است که دارای حالت اطاعت و فرمانبرداری است یا به مجاز در معنای فرد فرمانپذیر و مطیع به کار میرود. این واژه در ساختار عربی-فارسی با افزودن پسوند نسبت «ـا» شکل گرفته و نشاندهنده نسبت داشتن به مفهوم اطاعت است. در کاربرد زبانی، «مطیعا» میتواند به عنوان صفت برای توصیف فردی استفاده شود که در رفتار و کردار خود پیرو و فرمانبردار است. از نظر معنایی، این واژه بر ویژگی اخلاقی و رفتاری اطاعتپذیری تأکید دارد و در متون ادبی یا تاریخی برای بیان خصلت افراد به کار میرفته است. همچنین «مطیعا» به عنوان نام یک شاعر ایرانی نیز در منابع ذکر شده است که از مردم تبریز بوده و در اصفهان زندگی میکرده است. این شاعر در زندگی خود به تجارت مشغول بوده و مدتی نیز به هند سفر کرده است که نشاندهنده ارتباط او با مراکز تجاری و فرهنگی آن دوران است. در منابع آمده است که او فردی آرام، مؤدب و خوشرفتار بوده و به ادب و نزاکت پایبند بوده است. همچنین اشاره شده که در هند فرزندش را از دست داده و پس از آن دچار بیماری شده و به اصفهان بازگشته است. سرانجام زندگی او در اصفهان به پایان رسیده و در همانجا درگذشته است. بنابراین «مطیعا» هم به عنوان یک واژه وصفی به معنای فرمانبردار و هم به عنوان نام یک شخصیت تاریخی و ادبی در فرهنگ فارسی شناخته میشود.
مطیعا
لغت نامه دهخدا
مطیعا. [ م ُ ] ( اِخ ) نصرآبادی آرد: از تبارزه ساکن عباس آباد اصفهان است. مردی در کمال برشتگی و آرام، دلنشین خاطرها و مقبول دلها بود. هرگز قدم از طریق ادب بیرون ننهاد. اوقات به تجارت میگذرانید به هند رفته پسرش در آنجا فوت شده اعراض کرده بیمار به اصفهان آمده فوت شد. یکی از اشعارش این است:
آهی که مرا از دل پر درد برآید
چون شاهسواریست که از گرد برآید
برگشتن ما یکجهتان از تو محال است
از معرکه عشق مگر گرد برآید.( از تذکره نصرآبادی ص 391 ).
فرهنگ اسم ها
اسم: مطیعا (پسر) (فارسی، عربی) (تلفظ: motieā) (فارسی: مطیعا) (انگلیسی: motiea)
معنی: منسوب به مطیع، ( به مجاز ) کسی که فرمانبردار و مطیع است، ( عربی ـ فارسی ) ( مطیع = اطاعت کننده، فرمانبردار، ا ( پسوند نسبت ) )، ( اَعلام ) مطیعا شاعر ایرانی از مردم تبریز و ساکن اصفهان
جمله سازی با مطیعا
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ای مطیعا بوالدیه جای دیگر گفت: «وَ تَعاوَنُوا عَلَی الْبِرِّ وَ التَّقْوی»، ای علی الطّاعة و التّقوی. «کِرامٍ بَرَرَةٍ».
