ویران کن

ویران کن. [ک ُ ] ( نف مرکب ) ویران کننده. خراب کننده:
زآباد کشیده جان به ویران
ویران کن خان ومانم این است.نظامی.

ویران کننده خراب کننده.

💡 زهی کعبه ویران کن دیر ساز تو ز اصحاب فیلی نه ز اصحاب غار

💡 خانهٔ سودا ویران کن و آسان بنشین حامل عاقل با زیره به کرمان نشود

💡 آب گو بگذر ز سر این خانه را وقت شد، ویران کن این ویرانه را

💡 بیا عشق ویران کن صبر و طاقت که آسوده گردیم ز آسودگی‌ها

💡 بر همزن و ویران کن اقلیم وجود فیض اقلیم وجود فیض بر همزن و کن ویران

💡 تو تا غایت نبودی خانمان ویران کن مردم تو را شد بر تطاول پستی دیوار من باعث