کابر

کابر. [ ب ِ ] ( ع ص ) بزرگ. یقال توارثوا کابراً عن کابر؛ ای کبیراً عن کبیر فی العز و الشرف. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). رجوع به کابراً عن کابر شود.

بزرگ

💡 چو خنده آید از زعفران چه معنی کابر ز زعفران که بباغست میشود گریان

💡 گر جوهر خود می نشناسی زچه کانی از گوهر من شرم بکن کابر مطیرم

💡 راست گویم ابن سعد است این نه سعد کابر آزش باشد اندر برق و رعد

💡 این ابر بین که معتکف اوست آفتاب وین آفتاب کابر کرم سایبان اوست

💡 قطره ای کابر درافشان به بحار افشاند باز در کام صدف در درافشان گردد

💡 ما تخم در زمین دیاری فشانده ایم کابر بهار نیز نگرید بحال ما