وقت حاجت

[ویکی فقه] زمان لزوم عمل به تکلیف را وقت حاجت گویند. این بحث در اصول فقه کاربرد دارد.
زمان عمل به خطاب شارع را وقت حاجت گویند؛ به این بیان که بین زمان صدور خطاب از طرف شارع مقدس و زمان لزوم عمل به آن از سوی مکلف، یک فاصله زمانی وجود دارد، که زمان صدور خطاب را وقت خطاب و زمان لزوم عمل به آن را وقت حاجت می گویند؛ برای مثال، اگر آیه حج، چند ماه پیش از فرا رسیدن موسم آن نازل شده باشد، تاریخ حلول موسم حج را «وقت حاجت» گویند. البته بیان شارع نباید مؤخر از وقت حاجت باشد، و از این رو تا موسم حج (وقت حاجت) نرسیده است، خطاب باید بیان شود.

💡 شوربختی وقت حاجت می‌کند کار نمک سفره ما را نمکدان گر نباشد گو مباش

💡 از گلوی خود بریدن وقت حاجت همت است ورنه هر کس گاه سیری پیش سگ نان افکند

💡 آن مایه تخم خیر نکشتم، که جان من چون وقت حاجت آید ازو، بهره‌ور شود

💡 گرچه تو هستی کنون غافل از آن وقت حاجت حق کند آن را عیان

💡 شکر این تلخرویان نی به ناخن می کند وقت حاجت جز به خون خود دهن شیرین مکن

💡 ز هر پندت دهاد آن بهره مندی که وقت حاجت آن را کار بندی