پای چوبین

پای چوبین. [ ی ِ ] ( ترکیب وصفی،اِ مرکب ) پای که از چوب کنند لنگان را:
پای استدلالیان چوبین بود
پای چوبین سخت بی تمکین بود.مولوی.چوبی که بازیگران بر پای خود بندند و بلند شوند وبه آن براه بروند. ( تتمه برهان قاطع ). چوبی که چوپانان برپای بندند تا قدمها فراخ بردارند.

پای که از چوب کنند لنگان را

💡 سرو بی حاصل اگر از جا نخیزد گو مخیز پای چوبین در حنای خواب باشد بهترست

💡 با عصای عقل هرکس می‌رود در راه عشق طی دشت آتشین از پای چوبین می‌کند

💡 چو غازی به خود بر نبندند پای که محکم رود پای چوبین ز جای

💡 راست ناید با عصای زهد سیر راه عشق این بساط شعله خصم پای چوبین بوده است

💡 سنبلستان شد زمین از نقش پای کلک من پای چوبین اینقدر رفتار هم می داشته است؟

💡 سرو سیمین مرا از چوب خونین‌ گشت پای سرو گو با پای چوبین در چمن زین پس میای