پارسایی
پارسایی به معنای تقوا، دیانت، و نیکوکاری است. این واژه به ویژگیهای اخلاقی و رفتاری اشاره دارد که نشاندهنده رفتار درست و درستکاری فرد است. در فرهنگ و دینهای مختلف، پارسایی به عنوان یک صفت مثبت و مطلوب تلقی میشود و به معنای پیروی از اصول اخلاقی و مذهبی، اجتناب از گناه و رفتارهای ناپسند، و تلاش برای انجام کارهای نیک و خدمت به دیگران است.
ویژگیها
تقوا: پارسا فردی است که از خدا ترس دارد و در زندگی خود سعی میکند به دستورات دینی و اخلاقی پایبند باشد.
نیکوکاری: پارسایی به انجام کارهای نیک و کمک به دیگران نیز اشاره دارد. پارسا معمولاً به دنبال خدمت به جامعه و کمک به نیازمندان است.
حفظ اصول اخلاقی: فرد پارسا در تصمیمگیریها و رفتارهای خود اصول اخلاقی را در نظر میگیرد و سعی میکند همواره در مسیر درست قدم بردارد.
در مجموع، پارسایی به عنوان یک ویژگی اخلاقی و انسانی شناخته میشود که به فرد کمک میکند تا در زندگی خود به سوی نیکی و درستکاری حرکت کند.
مترادفها
پارسایی، تقوا، پاکدامنی، نیکی
متضادها
گناهکاری، فساد، بدکاری
لغت نامه دهخدا
پارسایی. ( حامص ) رجوع به پارسائی شود.
فرهنگ عمید
پرهیزکاری، پاک دامنی، زهد، تقوا: سعدیا در کوی عشق از پارسایی دم مزن / هر متاعی را خریداری ست در بازار خویش (سعدی۲: ۴۷۶ ).
جمله سازی با پارسایی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ز دامن نظر اهل عشق پاکترست زمین میکده از فیض پارسایی ما
💡 برو ناصح به زهد و پارسایی مخوانم غیر این هم کار دارم
💡 مگر گفتم که از بس پارسایی همه ننگ آیدش از پادشایی