هرچش

هرچه او را، هرچه آن را: ز پیغام هرچش به دل بود نیز / به گفتار بر نامه بفزود نیز (فردوسی: ۷/۲۵۶ ).

💡 وصفش نیاورم به لبان زانکه نور صرف هرچش بروی آوری از وی مکدر است

💡 زآنکه هرچش آن تو خوانی آن نه اوست آن توئی و هرچه دانی آن نه اوست

💡 چو هر نوعی سخن پیش پسر گفت پذیرفت آن پسر هرچش پدر گفت

💡 از کشتن این چراغ که نورش زیاد شد هرچش عدو نهفت ظهورش زیاد شد

💡 چو برگردد ز شخصی دولت ای یار کند هرچش نباید کرد ناچار

💡 یافت هرچش آرزو بود و چنین باید ملک کاو ز دانش حق به دست صاحب حقور دهد