نطنزی

نطنزی. [ ن َ طَ ] ( اِخ ) حسین بن ابراهیم مکنی به ابوعبداﷲ و ملقب و معروف به بدیعالزمان نطنزی، از شاعران و ادیبان و لغویون برجسته قرن ششم است. رجوع به بدیعالزمان نطنزی و نیز رجوع به مقدمه کتاب المرقاة چ بنیاد فرهنگ ایران و کشف الظنون بند 754 و فهرست کتابخانه مدرسه سپه سالار، ج 2 ص 176 و تاریخ ادبیات در ایران دکتر صفا ج 2 ص 318 شود.

بدیع الزمان ابوعبدالله حسین بن ابراهیم از ادیبان بزرگ قرن پنجم ( ف. ۴۹۷ یا ۴۹۹ ). وی از شاعران ذواللسانین بوده و از آثار مهم او دستوراللغه است.
(صفت ) منسوب به نطنز: ۱ - از مردم نطنز. ۲ - ساخته یا محصول نطنز: گلابی نطنزی.

از گویش های مرکزی دستة شمال شرقی رایج در نطنز. نطنزی با گویش هایی مانند فریزندی، کشه ای، ابیانه ای، قهرودی، جوشقانی و چند گویش دیگر، مجموعة گویشی شمال شرقی از گویش های مرکزی را تشکیل می دهند. مصوت های این گویش a e i o u ü و مصوت های بلند مربوط به آن هاست. صامت های نطنزی، همان صامت های فارسی است. پسوند نکره ساز i است.
50010800

[ویکی فقه] نطنزی (ابهام زدایی). نطنزی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • محمود بن هدایت اللّه افوشته ای نطنزی، محمود بن هدایت الله افوشته ای نطنزی، از شعرا و فضلای دوران شاه عباس اول صفوی• آشوبی نطنزی، آشوبی نطنزی، از شعرای قرن دهم هجری
...

💡 معین الدین نطنزی مؤلف منتخب التواریخ دربارهٔ وجه تسمیه لرها می‌نویسد:

💡 «راجع به مبدأ و چگونگی پیدایش این زبان از مردم سؤال کردم ولی آن‌ها نتوانستند جوابی به من بدهند و همین قدر گفتند که فارسی قدیم است. در ایران فارسی قدیم به تمام لغات و ریشه‌هایی گفته می‌شود که در زبان‌های پهلوی جدید و پهلوی قدیم و ریشه‌های سانسکریت وجود داشته‌است اما این زبان محلی یک رشته زبان تقریباً مستقلی است که در قسمت مهمی از ایران و با تغییر لهجه متداول می‌باشد و زبان نطنزی همین زبان است. این زبان همچنین با زبان زردشتیان یزد و کرمان قرابت زیادی دارد.»