نارنگ

نارنگ. [رَ ] ( اِ ) نارنج و آن میوه ای باشد معروف. ( از برهان قاطع ). در مازندران و پارس خاصه قرای فارس بسیار به عمل آید و آن را خورند واز آب آن شربت پزند. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). رجوع به نارنج شود:
همیشه تا ز درخت سمن نروید گل
برون نیاید از شاخ نارون، نارنگ.فرخی.همیشه تا که شود شاخ گل چو چوگان پست
چو گوی زرین گردد ببار بر نارنگ.فرخی.داده بود اندر خزان نارنگ را شب بوی بوی
شنبلید اندر بهاران بستد از نارنگ رنگ.قطران ( دیوان ص 439 ).زآن رخم زرد و پر از گرد چو آبی است که او
ده دل و کژدل ماننده نارنگ افتاد.سیدحسن غزنوی.دور از آن مجلس ازحرارت دل
همچنانم که نار یا نارنگ.سنائی.چون آبی و چون سیب ازین صدتنه حوری
چون نار و چو نارنگ ازین ده دله یاری.سنائی.روی زردان همه اعدای تو مانند ترنج
روی سرخان همه احباب تو همچون نارنگ.سنائی.رنگ و بازیچه است کار گنبد نارنگ رنگ
چند جوشم کز بروتم نگذرد صفرای من.خاقانی.همیشه تا بتجارت ز مرو شهجان کس
بسوی آمل و ساری نیاورد نارنگ.ظهیر فاریابی ( از انجمن آرا ).

= نارنج

نارنج
( اسم ) نارنج

💡 رنگ و بازیچه است کار گنبد نارنگ رنگ چند جوشم کز بروتم نگذرد صفرای من

💡 ز سیمین کوی پستانش دو نارنگ که آن خون ها به دل چون مار دارم

💡 چون آبی و چون سیب ازین صد تنه حوری چون نار و چو نارنگ ازین ده له یاری

💡 وگر به فر تو نارنگ پیش خویش نهم ز روشنی چو مه و مشتری شود نارنگ

💡 بیدار شده نرگس و نارنگ ولیکن در خواب گران رفته گل و لاله خندان

💡 به لب شرم رخ مرجان و یاقوت به رخ رشک دل نارنگ و نار است