ناباور
مترادفها
منکر، شکاک، کافر
متضادها
باورمند، معتقد، مومن
لغت نامه دهخدا
ناباور. [ وَ ] ( ص مرکب ) بی اعتماد. چیزی که لایق باور کردن نباشد. ( ناظم الاطباء ). باورنکردنی. غیرقابل قبول:
بلی هرچه ناباورش یافتم
ز تمکین او روی برتافتم.نظامی.
فرهنگ عمید
۱. آن که سخنی را باور نکند.
۲. [قدیمی] آنچه درخور باور کردن نباشد، غیر قابل قبول.
فرهنگ فارسی
آنچه که درخورباوردکردن نباشد، غیرقابل قبول
( صفت ) آنچه که لایق قبول واعتماد نباشد غیرقابل قبول: بلی هرچه ناباورش یافتم زتمکین او روی برتافتم. ( نظامی )
جمله سازی با ناباور
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 سخنگر چو گوهر برآرد فروغ چو ناباور افتد نماید دروغ
💡 او با نگاهی ناباور به ادعاهای عجیب آن شخص، سعی کرد با منطق و استدلالهای علمی، حقیقت پنهان پشت آن داستانهای خیالی را برای همه روشن کند.
💡 شنیدن اخبار مربوط به کشفیات جدید در اعماق اقیانوس برای بسیاری از مردم ناباور بود و آنها نمیتوانستند چنین موجودات عجیبی را تصور کنند.
💡 آن دانشمند بزرگ با وجود تمام شواهد موجود، همچنان ناباور بود و اصرار داشت که فرضیه جدید باید با آزمایشهای بسیار دقیقتر مورد بررسی قرار گیرد.