لغت نامه دهخدا
شهبالا. [ ش َ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) به معنی شاه بالا است یعنی دامادبالا، چه شه به معنی داماد هم هست و آن شخصی است که به قد و بالا و سن و سال با کسی که او را کدخدا می کنند برابر می باشد و او را نیز مانند داماد آراسته کرده با داماد به خانه عروس میبرند و به ترکی ساق دوش می گویند. ( برهان ). شاه بالا. ( جهانگیری ) ( آنندراج ). شهباله. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به شاه بالا شود.