راست گفتن

راست گفتن. [ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) سخن راست بر زبان راندن. راستگویی. مقابل دروغ گفتن. بِرّ؛ راست گفتن. ( منتهی الارب ). صِدق؛ راست گفتن. ( ترجمان القرآن ) ( منتهی الارب ):
از آنکه مدح تو گویم درست گویم و راست
مرا بکار نیاید سریشم و کیدا.دقیقی.راست گویم علم ورزم طاعت یزدان کنم
این سه چیز است ای برادر کار عقل مکتسب.ناصرخسرو.من راست خود بگویم چون راست هیچ نیست
خود راستی نهفتن هرگز کجا توان.مسعودسعد.و راست گفته است آن حکیم که سگ را گرسنه دار تا بر اثر تو پوید. ( کلیله و دمنه ).
مگو راست بندیش خاقانیا
همه آفت از راست گفتن درست.خاقانی.بیا تا کژ نشینم راست گویم
چه خواریها کزو نامد برویم.نظامی ( خسرو و شیرین ص 202 ).جز من اگرت عاشق شیداست بگو
ور میل دلت بجانب ماست بگو
ور هیچ مرا در دل تو جاست بگو
ور هست بگو، نیست بگو، راست بگو.مولوی.خردمندان پیشین راست گفتند
مرا خود کاجکی مادر نزادی.سعدی.راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی
صبر نیکست کسی را که شکیبایی هست.سعدی.چون برادران یوسف پیغمبر ( ص ) بدروغ موسوم شدند براست گفتن ایشان اعتماد نماند. ( سعدی ).
ترس کاری براست گفتن کوش
ورنه باری تو خود نداری هوش.اوحدی.

( مصدر ) ۱ - حقیقت گفتن صدق. ۲ - درست گقتن صحیح گفتن.

💡 مگو راست بندیش خاقانیا همه آفت از راست گفتن درست

💡 سخن راست بگو خواجه بدار از ما دست راست گفتن چو تو دانی بر نادان تلخست

💡 من از راست گفتن نمانم خمش تو خواهی به دل شاد شو یا ترش

💡 ندید از راست گفتن هیچ چاره گرفت از گریه مه را در ستاره

💡 حبیب گفت: ای استاد! به سبب راست گفتن من خلاص یافتی که اگر دروغ گفتمی، هردو گرفتار شدیمی.

💡 دروغ گفتن به ضربت لازم ماند که اگر نیز جراحت درست شود، نشان بماند. چون برادران یوسف که به دروغی موسوم شدند نیز به راست گفتن ایشان اعتماد نماند. قالَ بَل سَوَّلَت لَکُم اَنفُسُکُم اَمرا.