زبان هرزه

زبان هرزه. [ زَ هََ زَ / زِ ] ( ص مرکب ) یاوه گو. بیهوده سخن. آنکه خارج از ادب سخن میگوید. رجوع به هرزه زبان شود. || آنکه نگهدار راز نیست و رازی که بدو سپرده اند نگهداری نتواند. رجوع بزبان هرزگی شود.

یاوه گو بیهوده سخن آنکه نگه دار راز نیست

💡 ز خاموشی بریدم من زبان هرزه گویان را دو لب برهم نهادم کارشمشیرِ دودم کردم

💡 گر عروسان چمن پیشت به خوبی دم زنند از قفا بیرون زبان هرزه سوسن کشم

💡 بی نیازی می شود بند زبان هرزه گو خار دامنگیر اگر سیراب باشد بهترست

💡 گهی چو گل شده رسوای طبع رنگ آمیز گهی چو بلبل اسیر زبان هرزه درای

💡 خسرو به ملک شهرت چندت زبان هرزه عالم همه گرفتی، شمشیر در میان کن