خانبالیق پایتخت دودمان یوان و مرکز اصلی امپراتوری مغول بود که توسط قوبیلای خان تأسیس شد. این شهر در محل پکن کنونی، پایتخت امروزی چین، قرار داشت و هستهٔ مرکزی آن در منطقهای واقع در مرکز پکن معاصر ساخته شده بود. قوبیلای خان و جانشینان او ادعای حاکمیت بر تمام قلمرو امپراتوری مغول را داشتند؛ هرچند در عمل، پس از درگذشت منگوقاآن، این امپراتوری به چندین خاننشین مستقل تجزیه شد.
نام خانبالیق ریشه در زبانهای مغولی و اویغوری دارد. بخش خان عنوان فرمانروایی بزرگ و بالیق به معنای شهر یا سکونتگاه دائمی است؛ بنابراین این نام به شهر خان ترجمه میشود. در واقع، این واژهپیش از سقوط شانگدو (پایتخت دودمان کین) در میان ترکان شرقی و مغولان رواج داشت و به دودمان کین (۱۱۱۵–۱۲۳۴ میلادی) اشاره میکرد. قوبیلای خان در سال ۱۲۶۴ میلادی از کاخ دنینگ در جزیره جید بازدید کرد و چنان مجذوب چشمانداز آن شد که دستور داد پایتخت جدیدی در اطراف این باغ ساخته شود. معمار و برنامهریز اصلی شهر، لیو بینگجونگ بود.
ساخت دیوارهای شهر از سال ۱۲۷۴ میلادی آغاز شد. در همان سال، کاخ سلطنتی اصلی معروف به «دانی» نیز تکمیل گردید. خانبالیق نمونهای از سیاست آزادی مذهبی قوبیلای خان بود و مراکز عبادت متعددی برای ادیان و باورهای گوناگون در آن وجود داشت. این شهر حتی از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۵۷ میلادی میزبان اسقفاعظم کلیسای کاتولیک بود که نشاندهندهٔ تنوع و گشودگی مذهبی آن دوران بهشمار میرود.
