زبانه زن

زبانه زن. [ زَ ن َ / ن ِ زَ ] ( نف مرکب ) شعله کش. مشتعل. زبانه کش: و آتش خشم بهرامشاه و مؤیدالدین بر قاعده زبانه زن. ( بدایع الازمان ).

زبانه کش، شعله کش.

شعله کش مشتعل

💡 گاهی بسان آتش سوزان زبانه زن گاهی میان آتش سوزان بخور باش

💡 و گفت: عجب دارم از آن موحدان در دوزخ زبانه زن که چگونه می‌سوزد آتش از صدق توحید او.

💡 هر چند هست شعلهٔ غیرت زبانه زن با آنکه هست پایهٔ همّت سپهرسا

💡 اندم که نه شمع و نه لگن بود شمع دل من زبانه زن بود