ترویح

ترویح. [ ت َرْ ] ( ع مص ) راحت دادن. ( زوزنی ) ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). راحت دادن و منه: ترویحة شهر رمضان سمیت بها لاستراحة بعد کل اربع رکعات. ( منتهی الارب ). || بجماعت نماز تراویح را خواندن. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || خوشبوی کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). خوشبوی گردانیدن. ( زوزنی ) ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). خوشبو دار کردن. ( غیاث اللغات ). خوشبوی کردن روغن. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || با مأوی کردن چهار پای را شبانگاه. ( تاج المصادر بیهقی ). به خوابگاه بازآوردن ستور را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || خوش ساختن دل کسی را. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). و از این معنی است قول فارض: «روح القلب بذکر المنحنی ». ( اقرب الموارد ). || شبانگاه رفتن نزد کسان. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || با بادزن خود را باد زدن. ( المنجد ).

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - به کسی راحتی دادن. ۲ - باد زدن.

۱. کسی را آسایش دادن، راحتی دادن، راحت رساندن.
۲. باد زدن.
۳. شبانگاه رفتن در نزد قوم.

( مصدر ) آسوده کردن آسایش دادن راحت کردن. جمع: ترویحات.

به کسی راحتی دادن.
باد زدن.

💡 بهر ترویح روح او هر سال می گذارم حجی بدین منوال

💡 کز آن روح و روان ترویح باید ز نام دوست دل تفریح یابد

💡 مردریگی که مرا خواهی دادن بدو سال چند محتاج بترویح و بتوجیه بود

💡 خدای داند کز بهر راحت دل شه ز راحت تن و ترویح روح دل برکند

💡 ای جفاجو اندکی قلب مرا تفریح کن در مشامم از شمیم طره‌ات ترویح کن

💡 نفس هر دم که دارد رفت و آمد تو را بر قلب ترویحی است زاید