حزین

حزین. [ ح َ ] ( ع ص ) محزون. مهموم. غمناک. اندوهناک. اندوهگین. ( دهار ) ( منتهی الارب ). غمگن. غمگین. غمین. اندوهگن. غمنده. مغموم. افسرده: مِحزان، حزنان؛ که خاطری حزین دارد. ضد مسرور. ( معجم البلدان ). ج، حِزان. حُزناء: چون یعقوب را دید سلام کرد و گفت ایها الشیخ الحزین. ( قصص الانبیاء ص 271 )

(حَ ) [ ع. ] (ص. ) اندوهناک، غمگین.

غمگین، اندوهگین، اندوهناک، غمناک.

( شیخ ) محمد علی بن ابو طالب لاهیجی اصفهانی ( و. اصفهان ۱۱٠۳ ه. ق./ ۱۶۹۱ م. ف. بنارس ( هند ) ۱۱۸۱ ه. ق./ ۱۷۶۷م. ). وی از اعقاب شیخ زاهد گیلانی است. اجدادش در لاهیجان سکونت داشتند و پدرش از آنجا باصفهان رفت و محمد علی در آن شهر تولد یافت و در حمله افغانان از اصفهان بیرون شد و پس از سفر در بلاد ایران و عراق و حجاز و یمن بهند شتافت و تا پایان عمر در آن ناحیه بود. حزین کتابی در احوال شاعران بنام (( تذکره حزین ) ) و سر گذشتی از خود با ذکر حوادث ایام خویش بنام (( تاریخ حزین ) ) دارد که هر دو حاوی اطلاعات سودمند است. حزین دیوان اشعار خود را در چهار قسمت مدون کرده و آن مشتمل بر انواع مختلف شعر است. سخن او متوسط و مقرون بسادگی و روانی و حد فاصلی است میان سبک شاعران قدیم و سبک هندی.
اندوهگین، اندوهناک، غمگین، حزان وحزنائ جمع
( صفت ) اندوهناک غمگین اندوهمند: (( نوای حزین نی. ) )
آبی است به نجد

اسم: حزین (پسر) (عربی)
معنی: اندوهگین، غمگین، لقب یکی از شاعران قرن دوازدهم، حزین لاهیجی

💡 خرم به تو داشتم دل بی غم را هجر تو حزین کرد دل خرم را

💡 بی بال و پرت حزین مسکین در کنج غم آشیان گرفته

💡 باز بپیما به حزین خراب تا دمد از خامهٔ او آفتاب