خصیم

خصیم. [ خ َ ] ( ع ص ) خصومت کننده. دشمن. ج، خصماء، خصمان. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). ستیزه گر. پیکارکش. ( یادداشت بخط مؤلف ): خلق الانسان من نطفة فاذا هو خصیم مبین. ( قرآن 4/16 ). او لم یر الانسان اناخلقناه من نطفة فاذا هو خصیم مبین. ( قرآن 77/36 ).
که ز پیغام زمانه نشود مرد خصیم.( تاریخ بیهقی ).

(خَ ) [ ع. ] (ص. ) دشمن، ج. خصماء.

دشمن.

( صفت ) خصومت کننده دشمن مخاصم. جمع: خصمائ.

[ویکی الکتاب] معنی خَصِیمٌ: دشمن همیشگی (صفت مشبه از خصومت است که آن هم به معنی جدال است )-دشمنی که بر خصومت و جدال اصرار میورزد - کسی که از دعوی مدعی و یا هر چیزی که در حکم دعوی است دفاع میکند (درجمله "لَا تَکُن لِّلْخَائِنِینَ خَصِیماً "رسول خدا (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) را نه...
ریشه کلمه:
خصم (۱۸ بار)
«خَصِیم» به معنای کسی است که اصرار بر خصومت و جدال دارد و گروهی آن را به معنای مدافع و بیانگر درون خویش دانسته اند.

دشمن،
خصماء.

💡 ملک تا با دل او سنگ بقندیل خصیم کلک تا درکف او زنگ بشمشیر سپاه

💡 خدایگان فرشته فرو هریمن کش که بالئیم خصیم است و با کریم و دود

💡 هم خشمش انتقام کشد از خصیم ما هم عدلش احتساب کند روز محشرم

💡 دیدم چو جنگ پرده ناموس او درید جز یسفک الدما و «خصیم مبین» نبود

💡 بود محب تو از گنج راست قد چو الف بود خصیم تو از رنج سر فکنده چو جیم

💡 تو برخصیم خوفی و او بر محب رجا توطیش را فنائی و او عیش را بقا