خرجین

خرجین. [ خ ُ ] ( اِ ) چیزی باشد از پلاس که زاد و رخت سفر در آن نهاده بر ستور بار کنند. ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). خُرج. ( منتهی الارب ). خورجین:
چو خرجین معده پر از می کنم
بسر راه کوه سرین طی کنم.فوقی یزدی ( از آنندراج ).مرحوم دهخدا می گویند اصل آن در عربی خُرْجَین است یعنی دو خور ( دو خرج ) که در حالت رفعی «خرجان » میشود مگر آنکه بگوییم صورت نصب و جری برای آن علم شده است. || میوه خشکی که مانند خرجین دو کیسه دارد مانند میوه کلم و ترب. ( از گیاه شناسی ثابتی ص 524 ).

(خُ ) (اِ. ) کیسه مانندی که بر پشت چهارپا می گذارند و از دو طرف آویزان شده در آن اجناس را قرار می دهند.

دو کیسۀ متصل به هم که روی چهارپا، موتورسیکلت، دوچرخه، یا شانه قرار می دهند.

کیسهای که دروسطدودهانه داردودر آن لباس یا، خوراکی یاچیزهای دیگرمیگذارند، وبه ترک اسب
( اسم ) کیسه ای از پلاس که در آن جامه خوراکی و چیزهای دیگرنهند.

💡 هرگز نکند ما را عالم به جوال اندر کز شمس حق تبریز پر کردم خرجینی

💡 تا به کعبه وصال تو برسند چاره آب و زاد و خرجین کن

💡 یار تو خرجین تست و کیسه‌ات گر تو رامینی مجو جز ویسه‌ات

💡 یا رب به پاس ذلت زوبین آتشین یا رب به حق عزت خرجین آبدار