کاکه
لغت نامه دهخدا
کاکه. [ ک ِ / ک َ ] ( اِخ ) نام عشیره ای است از کرد که در کرکوک سکونت دارند. ( از تاریخ کرد و پیوستگی نژادی او ص 124 ).
فرهنگ فارسی
فرقه ای از کردان ساکن حوالی کرکوک که دارای آیینی مرموزند و با علی الهیان رابطه تام دارند.
جمله سازی با کاکه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 کاکه ایان عراقی در جنوب دشت نینوا از حمرین تا قرهعلیداغ، شرق این دشت در منطقه میان تازه و طوز خورماتو و در غرب در منطقه حویجه ساکن هستند و محل سکونت اصلی آنها منطقه طاووق در کرکوک و خانقین تا قصرشیرین در کرانه رودخانه زاب بزرگ است و در تلعفر نیز حضوری چشمگیر دارند.
💡 آساهینا یاسوتومو (به ژاپنی: 朝比奈泰朝); تولد ۱۵۳۸– مرگ نامشخص) یک سامورایی اهل ژاپن و ارباب قلعه کاکهگاوا بود که به خاندان ایماگاوا خدمت میکرد.
💡 براساس آمارهای سال ۱۹۲۸ میلادی، در آن سال تعداد کاکهایهای عراق ۲۰ هزار نفر بودهاست.