پژم

پژم. [ پ َ ] ( اِ ) بمعنی کوه باشد که بعربی جبل خوانند. ( برهان قاطع ). || پژ. ( فرهنگ جهانگیری ). رجوع به پژ شود.
پژم. [ پ ُ ژُ ] ( ص ) مردم فرومایه که بتازی رذل گویند. ( فرهنگ رشیدی ). این کلمه در جای دیگر دیده نشد.
پژم. [ پ َ ] ( اِ ) صاحب فرهنگ شعوری از المشکلات نقل میکند: هو مایسقط من الثلج فی اللیل. ظاهراً مصحف نزم است. ژاله. شب نم. صقیع. و رجوع به نزم شود.
پژم. ( اِخ ) ناحیتی است بزرگ از دیلمان به دیلم خاصه. ( حدود العالم ).

(پَ ) (اِ. ) نک پژ.

= پژ۱

( اسم ) ۱- گردنه گریوه کتل بش بند سر کوه. ۲- زمین پست و بلند. یا سر پژ گرفتن.( ظاهرا بصورت سخریه و استهزا ) کار را بکمال رساندن باشد از خوب یا زشت مثل اینکه امروز گویند: ( معرکه کردی ).
ناحیتی است بزرگ از دیلمان بدیلم خاصه

نک پژ.

💡 این همه که مرده و پژمرده‌ای زان بود که ترک سرور کرده‌ای

💡 از آن پس به روی سپه بنگرید سران را همه گونه پژمرده دید

💡 کم مباد آب و هوای چمن ما، که در او گل پژمرده به از لالهٔ تر می خندد

💡 چهر سیمینش ز بس پنجه غم بفشرده چو یکی غنچه که در تازه گلی پژمرده

💡 حمل سرود نوا شد به من همی شب و روز چنانکه بختم ازو گشت رنجه و پژمان

💡 گر بایدت که بویی آنجا گل عنایت اینجا گل ریاست می‌پژمرید باید