لغت نامه دهخدا
پنج نوش. [ پ َ ] ( اِ مرکب ) معجونی باشد مرکب از پنج چیز که بجهت تقویت دل خورند، و معرب آن فنجنوش است. ( برهان قاطع ). نوعی است از ترکیب که مرکب باشد از سیماب و مس و آهن و این را هندیان پنج امرت گویند یعنی پنج آب حیات و اطباء فرس فقط ریم آهن را گویند معرب آن فنجنوش است. ( از شرح خاقانی، غیاث اللغات ). معرب آن فنجنوش بود و اکنون به معجون فنجوش اشتهار دارد. ( فرهنگ جهانگیری ). معجونی است مرکب از پنج جزو که مقوی و مفرح دل است و فنجنوش معرب آن و معنی ترکیبی آن پنج حیات است. ( فرهنگ رشیدی ):
در چار سوی فقر درآ تا ز راه ذوق
دل را به پنج نوش سلامت کنی دوا.خاقانی.هفت جوش آینه دادت تو نیز
پنج نوش از کلک صفرائی فرست.خاقانی.- پنج نوش سلامت؛ حواس خمسه ٔباطن. ( آنندراج ). و نیز رجوع به فنجنوش شود.
