واگشت

واگشت. [ گ َ ] ( مص مرکب مرخم، اِمص مرکب ) بازگشت. بازگشتن. مراجعت. رجوع:
بل که سنگ و خاک و کوه و آب را
هست واگشت نهانی با خدا.مولوی.وقت واگشت حدیبیه رسول
در تفکر بود و غمگین و ملول.مولوی.

( ~. ) (مص مر. اِمص. ) بازگشت، مراجعت.
(گَ ) (اِ. ) پناه، پناهگاه.

(مصدر اسم ) بازگشت مراجعت: (( وقت واگشت حدیبیه رسول در تفکر بود و غمگین و ملول. ) )

{bounce} [رایانه و فنّاوری اطلاعات] برگشت پیام یا پیام نگار در شبکه های رایانه ای، درصورتی که به هر علت به دست گیرنده نرسد
{transition} [ورزش] در بسکتبال، تغییر از وضعیت دفاعی به وضعیت تهاجمی یا برعکس

پناه، پناهگاه.
اِم
بازگشت، مراجعت.

💡 کمند حب جاه از خلق واگشتن نمی‌خواهد سلیمانی سری دارد که زنار است دستارش

💡 بر من گذشت عشق و من اندر عقب شدم واگشت و لقمه کرد و مرا خورد چون عقاب

💡 واگشتی، ای صبا، چو بر آن کوی بگذری آسیب بر چه می زنی آن بوسه جای را

💡 ز شرم روی ما گل از تو بگریخت ز گل واگشتی اینجا سر نهادی

💡 ای غوث هر بیچاره‌ای واگشت هر آواره‌ای اصلاح هر مکاره‌ای مقصود هر افسانه‌ای

💡 بی‌نقابیهای گل بی‌التفات صبح نیست آنقدر واگشت آغوشت ‌که من رسوا شدم