مهرگانی

مهرگانی. [ م ِ رَ / رِ / رْ ] ( ص نسبی ) منسوب به مهرگان. خزانی. پاییزی. ( ناظم الاطباء ):
چو ما مهرگانی بپوشیم خز
به نخجیر باید شدن سوی جز.فردوسی. || منسوب به جشن مهرگان:
همایون و فرخنده بادت نشستن
بدین جشن فرخنده مهرگانی.فرخی.به فرخی و به شادی و شاهی ایرانشاه
به مهرگانی بنشست بامداد پگاه.فرخی.بلند آتش مهرگانی بساخت
که تفش بچرخ اختران را بتاخت.اسدی ( گرشاسب نامه ص 357 ). || محصول پاییزی. ( ناظم الاطباء ). || ( اِخ ) در اصطلاح موسیقی، نام لحن بیست و پنجم از سی لحن باربد و نام نوائی هم هست. ( برهان ). مهرگان. و رجوع به مهرگان شود:
چو نو کردی نوای مهرگانی
ببردی هوش خلق از مهربانی.نظامی.

( ~. ) (ص نسب. ) خزانی، پاییزی.
( ~. ) (اِ. ) نام لحن بیست و پنجم باربد.

۱. = مهرگان
۲. (موسیقی ) [قدیمی] از الحان سی گانۀ باربد: ( چو نو کردی نوای مهرگانی / ببردی هوش خلق از مهربانی (نظامی۱۴: ۱۸۰ ).

( صفت واسم ) ۱ - نوایی است از موسیقی قدیم.

💡 شاها به خدمت آمد فرخنده مهرگانی وز فرخی و شادی آورد کاروانی

💡 بباغ آمد سپاه مهرگانی برید از گلستان گل مهربانی

💡 چو تیغ مهرگانی بر ستیزد ز شاخ و برگ، خون ناب ریزد

💡 جز این یک قصیده که از من شنیدی هزاران قصیده شنو مهرگانی

💡 به فرخی و به شادی و شاهی ایران شاه به مهرگانی بنشست بامداد پگاه

💡 نشان دو فصل اندر و باز یابی یکی نو بهاری یکی مهرگانی