ملقب

ملقب. [ م ُ ل َق ْ ق َ ] ( ع ص ) لقب نهاده شده. ( آنندراج ). دارای لقب و دارای پاژنامه. ( ناظم الاطباء ). لقب دار. بالقب. آنکه لقب دارد. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): شکر خادم برنشست و برادر هارون اسماعیل ملقب به خندان در پیش کرد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 700 ).
ملقب. [ م ُ ل َق ْ ق ِ ] ( ع ص ) لقب دهنده. ( ناظم الاطباء ).

(مُ لَ قَّ ) [ ع. ] (اِمف. ) دارای لقب، لقب دار.

کسی که لقب دارد یا لقبی به او داده شده، لقب دار.

کسی که لقب داردیالقبی به اوداده شده، لقب دار
( اسم ) کسی که بلقبی نامیده شده دارای لقب.
لقب دهنده

دارای لقب، لقب دار.

💡 اسمش سید محمد، ملقب به جامه باف. اصلش از تربت حیدریه. چون اغلب اشعارش رباعی است به میر رباعی مشهور شده. به هندوستان رفته فوت گردید و کان ذلک فی سنهٔ ۹۷۳. غرض، از فضلای عهد خود بوده و حکیمانه حرکت می‌نموده. این چند رباعی از اوست:

💡 هماره تا به نیکویی، مسلّم است مشتری ملقب است تا فلک، به کینه و ستمگری

💡 نقد دل قلب از آنش می خوانند که ملقب به این و آن گردد

💡 به حق شاه شهیدان حسین ابن علی که اوست گشته ملقب به سیدالشهدا

💡 ملقب به ظلم است از بس تفاوت در ایام او عدل نوشیروانی

💡 صدری که برافروخت جهان را هنر او چون شمس و بدین روی بشمسست ملقب