مفتضح

مفتضح. [ م ُت َ ض ِ / ض َ ] ( ع ص ) رسواو نمایان. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ): فضوح؛ ای مُفِتضِح. ( محیط المحیط ) ( معجم متن اللغة ). || بی آبرو و بی ناموس و بی آبروشده و رسواگشته و بدنام. ( از ناظم الاطباء ). که عیب یا عیبهای نهانی او آشکار شده است. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
- مفتضح شدن؛ رسوا شدن. بدنام شدن. بی آبرو شدن.
- مفتضح کردن؛ رسوا کردن. بدنام کردن. بی آبرو کردن.

(مُ تَ ضَ ) [ ع. ] (اِمف. ) رسوا، بی آبرو.

رسوا، نمایان.

رسوا، نمایان
( اسم ) رسوا شده بی آبرو گردیده. چه [ افتضح ] لازم آمده.

💡 خواهم اگر بیش لَوَندی کنم مفتضحش چون بُزِ قندی کنم

💡 بس که از خود ادا درآوردی مر مرا نیز مفتضح کردی