ماتم زده

ماتمزده. [ ت َ زَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) ملول. غمگین. اندوهگین. عزادار. مصیبت زده. آنکه کس وی تازه مرده باشد. ( ناظم الاطباء ). ماتمی. عزادار. سوکوار. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
گر بود در حلقه ای صدغمزده
حلقه را باشد نگین ماتم زده.عطار.هرگاه که در ماتم من نوحه گر آید
ماتمزده باید که بود نوحه گر من.عطار.و ماتمزده ماتمزدگان تواند دید. ( تذکرةالاولیاء ).
ماتمزده را به نوحه گر حاجت نیست.عطار.حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعیه سور نمانده ست.حافظ.هاتف اقبال در مقام تسلی ماتمزدگان بود. ( حبیب السیر ج 3 ص 323 ).

( ~. زَ دِ ) [ ع - فا. ] (ص مف. ) ۱ - سوگوار، عزادار. ۲ - غمگین، اندوهگین.

۱. عزادار، سوگوار، مصیبت دیده.
۲. (صفت ) غمگین.

۱- سوگوار عزادار مصیبت زده ماتم دیده. ۲- غمگین اندوهگین: آهو در زاوی. اطاق خود ماتم زده و پریشان نشسته درد اصلی خود را از یاد برده بود.

سوگوار، عزادار.
غمگین، اندوهگین.

💡 تا درین تیره کفن در شده ام! زنده نی، مرده ماتم زده ام!

💡 گذرد تشنه دیدار تو از روضه خلد همچو ماتم زده کز طرف گلستان گذرد

💡 دی محتسب آمد به غم، تند نشست ماتم زده بود، دادمش شیشه به دست

💡 صد نوا هست فصیحی دل ماتم زده را فرصتی کو که ز دل زمزمه‌ای گوش کنم

💡 مانده در ماتم اسباب و عجب بی‌خردی ناگهانی به درت حلقه ماتم زده‌اند

💡 مردم چشم تو ماتم زده عشاقند ورنه رنگ «مژه ها» بهر چه گردید سیاه