لچ

لچ. [ ل َ ] ( اِ ) رخساره. روی. عارض. ( برهان ). رُخ. رخساره باشد و آن را سج نیز گویند. ( جهانگیری ). || لگدکون باشد به زبان فارسی. ( حاشیه لغت نامه اسدی نخجوانی ). لگدی باشد که به پشت پای زنند و لپرک نیز گویند به زبان آذربایجان. ( لغت نامه اسدی نسخه نخجوانی ). لج. و رجوع به لج شود:
یکروز به گرمابه همی آب فروریخت
مردی بزدش لچ به غلط بر در دهلیز.منجیک.|| زاگ رنگرزان بود. ( حاشیه لغت نامه ٔاسدی نسخه نخجوانی ). برهان قاطع این کلمه را لخچ ضبط کرده و فرهنگ اسدی نخجوانی نیز لخچ ضبط کرده و شاهد هم دارد.
لچ. [ ل ُ ] ( ص ) مخفف لوچ. برهنه و آن را لوج نیز گویند. ( جهانگیری ). لوت. عریان. ( برهان ). || نام قومی که بزرگان ایشان سینه عریان میداشتند. ( غیاث ) ( آنندراج ). || ( اِ ) در فارسی قدیم به معنی لب و این از اهل زبان بتحقیق پیوسته. ( آنندراج ).

(لَ ) (اِ. ) چهره، رخ، رخسار.
(لُ ) (ص. ) = لوچ. لوج: لخت، برهنه، عریان.

چهره، رخ.
برهنه، لخت.

( اسم ) لب.
مخفف لوچ. برهنه و آن را لوج نیز گویند.

لَچ
لِچ
لوج: لخت، برهنه، عریان.
لُچ:در گویش گنابادی یعنی مکیدن چیزی، مکیدن سینه یا بدن زن یا آلت تناسلی مرد.
لَچ:در گویش گنابادی یعنی تر شدن، خیس
لُچَّ:در گویش گنابادی یعنی برعکس کردن، به دهان گرفتن
چهره، رخ، رخسار.
لب مرز، کران.

💡 ز آب و رنگ گل باغ عارضت گلچین گمان بری که مگر بسته در نگار انگشت

💡 ترک گلچهره من خیمه به صحرا زده است در دل لاله رخش آتش سودا زده است

💡 به باغ بی تو ز آهم همیشه گلچین را چو شمع کشته ز انگشت بوی دود آید

💡 باغبانا منع گلچین گر ترا مقصود بود تا که گفتت بلبلانرا در چمن خاموش کن

💡 دوست دشمن می شود چون بخت برگردد ز کس نیست گلچینی گل پرورده را جز باغبان