لهی

لهی. [ ل ُ هی ی ]( ع اِ ) ج ِ لهاة. ( منتهی الارب ). رجوع به لهاة شود.
لهی. [ ل ُ ها ] ( ع اِ ) ج ِ لهوة. ( منتهی الارب ). رجوع به لهوة شود: فان اللها تفتح باللهی. ( از تاریخ بیهقی چ ادیب ص 281 ).
لهی. [ ل ِ ] ( اِ ) رخصت. اجازه. ( از برهان ):
گر زنش را به لفظ بخارائی عادتی
گویم لهی کنی که بگایم لهی کند.سوزنی ( از جهانگیری ).( شاید از لهیدن، مقلوب هلیدن باشد؟ ).
لهی.[ ل ُ هی ی ] ( ع مص ) لهیان. دوست داشتن چیزی را و شگفتی از آن. || فراموش کردن چیزی را. ( منتهی الارب ). مشغول شدن از چیزی و دست بداشتن از آن. ( زوزنی ). || تسلی یافتن. || روی گردانیدن. || غفلت ورزیدن از چیزی. || گذاشتن و ترک دادن ذکر چیزی را. ( منتهی الارب ).

(لِ ) (اِ. ) رخصت، اجازه.

ر خصت، اجازه، پروانه.

( اسم ) اجازه رخصت.
لهیان. دوست داشتن چیزی را و شگفتی از آن. یا فراموش کردن چیزی را.

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ل (۳۸۴۲ بار)هی (۶۴ بار)

رخصت، اجازه.

💡 الهی دستم گیر که دست آویز ندارم، و عذرم بپذیر که پای گریز ندارم.

💡 الهی می زد آواز ترا سن که دیگر کس نمی‌دیدت سر سن

💡 بروزی چند با فر الهی نظامی ساز کردی بس منظم

💡 الهی اگر خامم پخته ام کن و اگر پخته ام سوخته ام کن.

💡 همه ممنون نعمت اللهیم نعمت الله از همه می جو