لقا

لقا. [ ل ِ ] ( ع اِمص، اِ ) لِقاء. دیدار. در فارسی توسعاً روی و چهره

۱. دیدار کردن، دیدار.
۲. (اسم ) روی، چهره.

۱- ( مصدر ) دیدار کردن دیدن. ۲- ( اسم ) دیدار: گفتا نه این خواهم نه آن دیدار حق خواهم عیان گر هفت بحر آتش شود من در روم بهر لقا. ( دیوان کبیر ۳ ) ۶: ۱- ( اسم ) روی چهره: تو آسمانی و هنر تو عطارد است وان بی قرین لقای تو چون ماه آسمان. ( منوچهری. د. چا. ۲۱۱: ۲ ) توضیح بدین معنی در ترکیب آید: آفتاب لقا خجسته لقا خورشیدلقا فرخنده لقا ماه لقا. ۴- ( مصدر ) ظهور معشوق است چنانکه عاشق را یقین شود که اوست بصورت آدم ظهور کرده. ۵- آرمیدن با زن.

اسم: لقا (دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: le‛qā) (فارسی: لِقا) (انگلیسی: legha)
معنی: دیدار، ملاقات، چهره، صورت، ( در تصوف ) پیدا شدن استعدادی در دل سالک تا حق در آن ظاهر شود

💡 پسر نزد پدر زیرا گرامی تر عطا باشد به خاصه چون پسر نیکو خو و نیکو لقا باشد

💡 درون جمله جانها مصطفی بود که او اینجایگه عین لقا بود

💡 مرا مقصود این بد در فنایش که روشن گردد اینجا گه لقایش