قارعه

( قارعة ) قارعة. [ رِ ع َ ] ( ع اِ ) نامی است رستاخیز را. ( مهذب الاسماء ). قیامت. || سختی روزگار. ( منتهی الارب ). حادثه. سختی. ( آنندراج ). داهیة تفجوهم. ( منتهی الارب ). ج، قوارع.
قارعة. [ رِ ع َ ] ( اِخ ) سریه ای است مر نبی را ( ص ). ( منتهی الارب ): تصیبهم بما صنعوا قارعة. ( قرآن 31/13 ) ( منتهی الارب ).
قارعة. [ رِ ع َ ] ( اِخ ) ( الَ... ) نام سوره صدویکمین است از سوره های قرآن مشتمل بر هشت یا یازده آیه و در مکه نازل شده و پس از عادیات و پیش از تکاثر واقع است و آغاز آن چنین است: القارعة ما القارعة.

(رِ عِ یا عَ ) [ ع. قارعة ] ۱ - (اِفا. ) مؤنث قارع. ۲ - سختی، داهیه. ۳ - (اِ. ) رستاخیز، قیامت.

١. صد ویکمین سورۀ قرآن کریم، مکی، دارای ۱۱ آیه.
٢. [جمع: قَوارِع] قیامت، رستاخیز.

۱ - ( اسم ) مونث قارع ۲ - سختی داهیه جمع: قوارع ۳ - رستاخیر قیامت.
نام سوره صد و یکمین است از سوره های قر آن مشتمل بر هشت یا یازده آیه و در مکه نازل شد.

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از فرهنگ قرآن است
قارعه به معنای شدّت و سختی است و آن از اسمای قیامت می باشد و چون (خداوند در آستانه قیامت) آسمان ها و زمین را با تبدیل کردن، کوهها را با به حرکت درآوردن، آفتاب را با در هم پیچیدن، ماه را با بی فروغ کردن، ستارگان و کواکب را با پراکنده ساختن، همه چیز را با قهر خود می کوبد و خرد می نماید. قارعه نامیده شده است.
این صفت در سوره الحاقه(69) آیه 4 و سوره قارعه(101) آیات 1-3 آمده است.
[ویکی الکتاب] معنی قَارِعَةُ: کوبنده - یکی از اسامی قیامت( بدین جهت قیامت را قارعه ( کوبنده )نامیده که آسمانها و زمین را به هم میکوبد، و به آسمان و زمینی دیگر تبدیل میکند، کوهها را به راه میاندازد، خورشید را تیره و ماه را منخسف میکند، ستارگان را میریزد و تمامی اشیا به قهر خدا...
معنی وَاقِعَةُ: وقوع یافته - اتفاق افتاده - قرار گرفته - فرود آمده- پدید آمده (وقوع حادثه عبارت است از حدوث و پدید آمدن آن، و کلمه واقعه صفتی است که هر حادثهای را با آن توصیف میکنند و میگویند: واقعهای رخ داده، یعنی حادثهای پدید شده و مراد از واقعه در آیه "إِذَا...
ریشه کلمه:
قرع (۵ بار)
«قارِعِة» از مادّه «قرع» به معنای کوبیدن است; بنابراین «قارِعِة» یعنی کوبنده و در سوره «رعد» اشاره به اموری است که آدمی را می کوبد و هشدار می دهد و اگر آمادّه بیدار شدن باشد، بیدار می کند، در حقیقت «قارِعة» معنای وسیعی دارد که هر گونه مصیبت شخصی یا جمعی و مشکلات و حوادث دردناک را شامل می شود.
لذا بعضی از مفسران آن را به معنای جنگ ها و خشک سالی ها و کشته شدن و اسیر شدن دانسته اند، در حالی که بعضی دیگر آن را تنها اشاره به جنگ هایی گرفته اند که در صدر اسلام تحت عنوان «سَریّه» واقع می شد و آن جنگ هایی بود که پیامبر شخصاً در آن شرکت نداشت، بلکه مأموریت را به اصحاب و یاران خود می داد; ولی مسلّم است که «قارِعة» اختصاص به هیچ یک از این امور ندارد و همه را فرا می گیرد.
«قارعة» از مادّه «قرع» (بر وزن فرع) به معنای کوبیدن چیزی بر چیزی است، به گونه ای که صدای شدیدی از آن برخیزد، تازیانه و چکش را نیز به همین مناسبت «مِقْرَعَة» گویند، بلکه به هر حادثه مهم و سخت «قارعة» گفته می شود، (تاء تانیث در اینجا ممکن است اشاره به تأکید باشد). بسیاری از مفسران گفته اند: «قارعة» یکی از نام های قیامت است.
کوفتن چیزی بر چیزی. (راغب). قارِعَه: زننده و کوبنده. مراد از قارعه حادثه کوبنده و خرد کننده است یعنی پیوسته بر کفار در اثر اعمالشان واقعه کوبنده می‏رسد و هلاکشان می‏کند و یا در کنار ولایتشان نازل می‏شود و آنها را به وحشت می‏اندازد در این وضع خواهند بود تا مدتشان سرآید و وعده خدا انجام پذیرد.. قیامت از آن قارعه نامیده شده که کوبنده عجیبی است و همه چیز حتی زمین و کوهها را می‏کوبد. تامل کنید در سایر آیات وقوع قیامت در آیه. ظاهراً مراد بلائی است که هود و صلاح علیهماالسلام خبر می‏دادند و آنها انکار می‏کردند، بالاخره باد صرصر عاد را را و صاعقه ثمود را از بین برد بنابراین قارعه در آیه به معنی قیامت نیست.

قارعة
مؤنث قار
سختی، داهیه.
رستاخیز، قیامت.

💡 کنت ثقیلا کسلا خففنی جذبته نمت علی قارعه عاصفنی سیل عرم