فرمایش

فرمایش. [ ف َ ی ِ ] ( اِمص ) امر و حکم. ( آنندراج ). امر. حکم. دستور. ( یادداشت به خط مؤلف ). فرمودن. حکم و امرو فرمان و دستور. ( ناظم الاطباء ). || در تداول بازار، سفارش که برای تهیه جنسی دهند. ( از یادداشت به خط مؤلف ). توصیه و سپارش. ( ناظم الاطباء ).

(فَ یِ ) (اِمص. ) ۱ - فرمودن. ۲ - امر، حکم، دستور.

۱. امر، حکم، دستور.
۲. [مجاز] سخن شخص بزرگ.

امر، حکم، دستور، س ن شخص بزرگ
( اسم ) ۱ - فرمودن ۲ - امر حکم دستور ۳ - سفارش بکار خانه ای یا مغازه ای برای تهیه و ساختن چیزی. جمع: فرمایشات یا به فرمایش. به فرموده بفرمان بدستور حسب الامر.

فرمودن.
امر، حکم، دستور.

💡 گفته فرمایش زد گر بدت گوید؟ رقیب نیک می فرمایی اما کشتی را لت چه سود

💡 گفتی که بکش دامان از خاک در جانان سر پیچم از این فرمان، فرمایش دیگر کن

💡 به کار سخت می چسبد دل و دستش به آسانی بود چون کوهکن هرکس که شیرین کارفرمایش

💡 گفتم ای شوخ آنچه فرمایش کنی باشد درست لیکن از حق مگذر انصاف ومروت کن شعار

💡 حکم حکمِ تو و فرمایش فرمایشِ توست تو خداوندی در خانه و من فرمان بَر