فراخ روزی

فراخ روزی. [ ف َ ] ( ص مرکب ) آن که رزقی فراوان و بسیار دارد. ( یادداشت بخط مؤلف ): ستوران فراخ روزی تر از مردم اند. ( جامعالحکمتین ناصرخسرو ص 206 ).
- امثال:
فراخ روزی را با قحطسال چه کار ؟ ( امثال و حکم دهخدا ).

( ~. ) (ص مر. ) کسی که رزق و روزی فراوان دارد.

آن که رزق و روزی فراوان دارد.

( صفت ) کسی که دارای رزق فراوان و بسیار باشد آنکه اسباب آسایش و گذران او از هر جهت فراهم باشد.

کسی که رزق و روزی فراوان دارد.

💡 فراخ روزی غم را ز تنگسال چه غم؟ همیشه نعمت غم حاضرست بر خوانم

💡 اللَّهُ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ اللَّه می‌گستراند فراخ روزی او را که خواهد از بندگان خویش وَ یَقْدِرُ لَهُ و تنگ میدارد بر ایشان او را که خواهد إِنَّ اللَّهَ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیمٌ (۶۲) اللَّه به همه چیز دانا است.

💡 وصال جوی ز رنج فراق نهراسد فراخ روزی از قحط سال نندیشد