شتیت

شتیت. [ ش َ ] ( ع مص ) پراکنده شدن و پراکنده گردیدن. شَت. شَتات. شَتَت. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ) ( از محیط المحیط ).
شتیت. [ ش َ ] ( ع ص، اِ ) کار پراکنده. ( منتهی الارب ). ج، شتی. ( از محیط المحیط ). پراکنده. ( دهار ). || دندان گشاده. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( دهار ).

(شَ ) [ ع. ] (ص. ) پراکنده، ج. شتی.

پراکنده، کارپراکنده، شتی جمع
( صفت ) پراکنده جمع: شتی.
کار پراکنده یا دندان گشاده

پراکنده؛
شتی.

💡 آب تیره است این جهان، کشتیت را بادبان کن دانش و طاعت خله

💡 گاه جنگ آشتی و آشتیت خونریزی ست کشته آشتی و سوخته جنگ توام

💡 همین کوهی همین دریا و بیشه همین زشتیت کار و خو همیشه

💡 گر هست درآمدن به‌کشتیت نیاز زان دل که زمن ربوده‌ای کشتی ساز

💡 به بوی آشتیت جان همی‌دهم هرچند کز آشتی توام بوی جنگ می‌آید