سعدی شیرازی، شاعر و نثرنویس بزرگ ایرانی، در قرن سیزدهم میلادی (قرن هفتم هجری) در شیراز به دنیا آمد. او در جوانی به سفرهای زیادی پرداخت و از جمله به بغداد، دمشق و هند رفت. سعدی در این سفرها با فرهنگها و زبانهای مختلف آشنا شد و تجارب خود را در آثارش منعکس کرد.
از مهمترین آثار او میتوان به گلستان و بوستان اشاره کرد. گلستان مجموعهای از داستانها و حکایات اخلاقی است که به نثر نوشته شده و بوستان شعری است که به نظم درآمده و به موضوعات اخلاقی و اجتماعی میپردازد.
سعدی به دلیل نثر و شعر زیبا و آموزندهاش، تأثیر زیادی بر ادبیات فارسی و فرهنگ ایرانی گذاشت و تا امروز آثارش مورد توجه و مطالعه قرار دارد. او در سال ۶۵۸ هجری درگذشت و مقبرهاش در شیراز به عنوان یکی از جاذبههای فرهنگی شناخته میشود.
سعدی. [ س ُ دا ] ( ع ص ) مؤنث اسعد. ( منتهی الارب ).
سعدی. [ س َ ] ( اِخ ) مشرف الدین مصلح بن عبداﷲ سعدی شیرازی، نویسنده و گوینده بزرگ قرن هفتم. وی در شیراز به کسب علم پرداخت و سپس به بغداد رفت و در مدرسه نظامیه به تعلم مشغول گشت. سعدی سفرهای بسیار کرد و در زمان سلطان اتابک ابوبکربن سعدبن زنگی ( 623 - 668 هَ.ق. ) به شیراز بازگشت و به تصنیف سعدی نامه یا بوستان ( سال 655 ) و گلستان ( سال 656 ) پرداخت. علاوه بر اینها قصاید و غزلیات و قطعات و ترجیعبند و رباعیات و مقالات و قصاید عربی دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده اند. وفات وی بین سالهای 691 و 694 هَ.ق. در شیراز اتفاق افتاد و آرامگاه جدید او در اردیبهشت ماه 1331 هَ.ش. برپا شده است.
امتیاز بزرگ سعدی در غزل عاشقانه و مثنوی اخلاقی و نثر فنی بسبک مقامه نگاری است. رجوع کنید به تاریخ ادبیات رضازاده شفق صص 263 - 279. بحث در باب سعدی شاعر، هانری ماسه. از سعدی تا جامی ( ترجمه تاریخ ادبیات ادوارد براون ج 3 ) ( از حاشیه برهان قاطع چ معین ). و رجوع به لباب الالباب و سبک شناسی بهار ج 1 و 2 و 3 شود.
یکی از عرائس عرب که شاعران تازی و ایرانی نام او را بمنزله نمونه دلبران یادکنند. توضیح دارمستتر گوید( تتبعات ۲۹۸:۱ ح ): (( در افسانه عربی - فارسی (( سودابه ) ) ( ایرانی ) به (( سعدی ) ) مبدل گردیده است. ) )
ده بزرگی از دهستان حوم. بخش مرکزی شهرستان شیراز.
اسم: سعدی (پسر) (فارسی، عربی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: saedi) (فارسی: سَعدي) (انگلیسی: saedi)
معنی: فرخندگی، خجستگی، مبارکی، ( در قدیم ) سعد بودن، ( اَعلام ) سعدی [حدود، قمری] تخلّص و شهرت مشرف الدین ( مصلح الدین ) عبدالله شیرازی، شاعر و نویسنده ی ایرانی، مؤلف گلستان و بوستان، غزلها، قصیده ها و رساله ها ی مختلف، که همه در کلیات دیوان او چاپ شده است، آرامگاه او به نام سعدیّه در شیراز است، سعد ( عربی ) + ی ( فارسی )، لقب شاعر بزرگ قرن هفتم، مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی
منسوب به سعد، سعد و نحس، خوشیوم، نیکو.
لقب و کنیه نامدارترین شاعر و غزلسرای پارسیگو. گر بدستت داد تیغ بُرّان چرخ روزگار.....هر چه خواهی تو ببُر اما مبُر نان کسی
💡 روشنت گردد این حدیث چو روز گر چو سعدی شبی بپیمایی
💡 سعدی اریک چند در میدان تو اسبی براند مرکب ما پشت ریش و باره ما لنگ نیست
💡 گِله از فراق یاران و جفای روزگاران نه طریق توست سعدی کم خویش گیر و رستی
💡 همه عالم به عشقبازی رفت نام سعدی که در ضمیر تو نیست
💡 سعدی مبر اندیشه که در کام نهنگان چون در نظر دوست نشینی همه کام است
💡 سر ارادت سعدی گمان مبر هرگز که تا قیامت از این آستان بگردانی
