سرچنگ

سرچنگ. [ س َ چ َ ] ( اِ مرکب ) نوعی از سرپا زدن باشد و آن را زه کونی گویند و آن چنان است که شخصی پشت پای خود را بزور هرچه تمامتر بر نشستنگاه دیگری زند. ( برهان ). اردنگ. زهکونی. تی پا. ( یادداشت مؤلف ). || کنایه از تعب و آزار. ( برهان ). || دست را بزور بر سر کسی زدن. ( غیاث اللغات ). ضرب دستی که بزور تمام بر سر کسی زنند. ( آنندراج ):
جهان بازیچه طفلان بود عزت چه میخواهی
که سرچنگ جفای آسمان تاج است شاهش را.سراج المحققین ( از آنندراج ).|| سرانگشتان. ( آنندراج ).

( ~. چَ )(اِمر. )۱ - سرپنجه. ۲ - سیلی.

۱. سرپنجه، سرانگشتان.
۲. = سیلی

سرپنجه، سرانگشتان، ضربه باسرپنجه، سیلی
۱ - سر پنجه. ۲ - ضرب دستی که به زور تمام بر سر و روی کسی زنند سیلی.

سرپنجه.
سیلی.

💡 گر دماغ آرزو خارد هوای افسری هم به سرچنگی سر بی‌مغز خود را کل ‌کنید

💡 گیرم نبود نای سرچنگ سلامت چنگ ار نبود مرغ شباهنگ سلامت