سپوختن

سپوختن. [ س ِ / س َ / س ُ ت َ ] ( مص ) ( از: سپوخ، سپوز + تن، پسوند مصدری ) سپوزیدن. پهلوی «سپوختن » از «سپوج »، پازند «سپوژ» ( تأخیر، مهلت )، پازند «سپوختن »، ارمنی «سپاژل »، بتعویق انداختن. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). چیزی را در چیزی بعنف و تعدی و زور فروبردن و برآوردن. ( برهان ) ( غیاث ) ( جهانگیری ). چیزی رابجایی خلانیدن. ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). نشاندن و فروکردن. ( ناظم الاطباء ). درفشردن. ( اوبهی )

(س تَ ) [ په. ] (مص م. )نک اسپوختن.

۱. چیزی را به زور و فشار در چیز دیگر فرو کردن، سپوزیدن، فروکردن، خلانیدن: تخم محنت بپاش در گلشان / خنجر کین سپوز در دلشان (ابوالعباس نِبجتی: شاعران بی دیوان: ۱۳۴ ).
۲. راندن، دور کردن.

فروکردن، خلانیدن، بزورفشاردادن، راندن، دورکردن
آنچه لایق سپوختن باشد

نک اسپوختن، سپوزیدن.
این مصدر به معنای گاییدن و به اصطلاح پدر کسی را درآوردن است.

💡 سپس نهادم گامی از آنکه زور نبود سپوختند به دوزخ فرو نگونسارم

💡 همان دردگاهش فرو دوختند به دارو همه درد بسپوختند