آفتاب زرد

( آفتاب زرد ) آفتاب زرد. [ زَ ] ( اِ مرکب، ق مرکب ) نزدیک غروب که رنگ آفتاب پریده نماید. اصیل. پس از نماز دیگر. پسین ِ دور.ایوار: و پیش سلطان شد، آفتاب زرد. ( چهارمقاله ). جمله کارها فروگذاشت و فرخی را برنشاند و روی بامیر نهاد و آفتاب زرد پیش امیر آمد. ( چهارمقاله ).
- آفتاب زرد نزدیک شدن کسی را؛ مرگ او نزدیک رسیدن:
دور از تو گذشت روز عمرم
نزدیک شد آفتاب زردش.خاقانی.افتاد بر آفتاب گردم
نزدیک شد آفتاب زردم.نظامی.

( آفتاب زرد ) (زَ ) (اِمر. ) ۱ - نزدیک غروب. ۲ - پایان عمر، نزدیک مرگ.

( آفتاب زرد ) ۱. [مجاز] نهایت پیری، نزدیکی زمان مرگ: افتاد بر آفتاب گردم / نزدیک شد آفتاب زردم (نظامی۳: ۴۴۸ ).
۲. [قدیمی] هنگام غروب آفتاب، نزدیک غروب که آفتاب رنگ پریده به نظر آید، ایوار.

( آفتاب زرد ) ( اسم ) ۱ - نزدیک غروب که آفتاب رنگ پریده نماید اصیل ایوار. ۲ - زوال عمر نزدیک مرگ.
نزدیک غروب که رنگ آفتاب پریده نماید

آفتاب‌زرد
نزدیک‌ غروب.
پایان عُمر، نزدیک‌ مرگ. آفتاب‌زردی.

💡 از چشمه سار تیغ بشودست و روی خویش در آفتاب زرد خزان لاله رنگ باش

💡 رنگی که نیست عاریتی چون شراب لعل درآفتاب زرد خزان سرخ روبود

💡 کرد رخ آفتاب زرد قواره نهان بر فلک از ماه نو شدزه سیمین علم

💡 در آفتاب زرد خزان خنده می زنیم خود را چو سرو از ثمر آزاده کرده ایم

💡 شود ز رفتن روشندلان جهان غمگین که زرد روی زمین آفتاب زرد کند

💡 هر آفتاب زردم ز آن روی شاد گردان کین روزه دار غم را تو چون نماز شامی