انبارش

انبارش. [ اَم ْ رِ ] ( اِمص ) انباردن. ( ناظم الاطباء ) ( فرهنگ فارسی معین ). پر کردن. ( فرهنگ فارسی معین ). || ( اِ ) هر چیزی که درون چیزی را بدان پر کنند و آنرا بعربی حشو گویند. ( از برهان قاطع ) ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ):
چو مخزن پر مکن از هرچه یابی
مساز انبارش خوردن شکم را.
ابوالمعانی ( از شعوری ج 1 ورق 112 الف ).

(اَ رِ ) (اِمص. ) ۱ - انبار کردن. ۲ - چیزی که درون چیز دیگر را با آن پر کنند، حشو.

۱. پر کردن به صورت مداوم و مکرر.
۲. (صفت ) پرکردنی، هرچه که درون چیزی را با آن پر کنند.

( اسم ) ۱ - پر کردن انباردن. ۲ - چیزی که جوف چیز دیگر را بدان پر کنند حشو.

انبار کردن.
چیزی که درون چیز دیگر را با آن پر کنند؛ حشو.

💡 هلا، کنید ز رطل گران گرانبارش که مست گشته و کف بر لب آوریده جمل

💡 می کند صائب گرانبارش ز داغ بی بری دل به هرکس چرخ افزون چون صنوبر می دهد

💡 بمعراج سبکروحان چو عیسی کی رسد آن کو گرانبارست همچون خرز ثقل معده انبارش

💡 مرد کارنده که انبارش تهیست شاد و خوش نه بر امید نیستیست

💡 دانه ای هرگز نه در انبارشان هم دکان خالی و هم انبانشان

💡 آن یکی گفتا که ایزد خانمانشان برکند وان دگر گفتا که حق انبارشان سازد خراب