ریاضت‌طلبی

💡 البته تفاوت‌های بزرگی هم در میان این دو وجود دارد. مانویت «شر» را با «ماده» و «خیر» را با «روان» یکسان می‌داند؛ نتیجتاً با همه اشکال ریاضت‌طلبی و برخی اشکال عرفان شباهت دارد. مزدیسنا اما همه اشکال ریاضت‌طلبی را رد می‌کند و هیچ دوگانه‌ای میان ماده و روان در آن وجود ندارد و تنها دوگانه، خیر و شر است. بنا به دین زرتشت، جهان معنوی با جهان طبیعی تفاوت زیادی ندارد. برخلاف مانویان که جهان مادی را مخلوق شیطان می‌دانند، زرتشتیان معتقدند که همه چیزهای خوب توسط اهورامزدا و چیزهای بد توسط اهریمن ساخته شده‌است.

💡 برخی از فیلسوفان معتقدند که نوعی ریاضت‌طلبی در زندگی می‌تواند به انسان کمک کند تا بر امیال نفسانی خود غلبه کرده و به آرامش و صلح درونی برسد.

💡 در برخی از مکاتب قدیمی، ریاضت‌طلبی و دوری از لذت‌های دنیوی، تنها راه رسیدن به حقیقت و درک عمیق از هستی و جهان هستی به شمار می‌رفت.

💡 برخلاف تصور عمومی، ریاضت‌طلبی لزوماً به معنای خودآزاری نیست، بلکه می‌تواند شامل انضباط شخصی و کنترل دقیق بر رفتارها برای رسیدن به اهداف والاتر باشد.