تفضیح
معنی لغوی:
تفضیح در زبان فارسی به معنای رسوا کردن است و به عمل افشای عیوب و نواقص یک فرد یا گروه و به تبع آن، رسوا کردن آن‌ها دلالت دارد. این واژه به نوعی به بیان نقاط ضعف و ناپسند یک شخص یا گروه اشاره دارد که باعث می‌شود آن‌ها در نظر دیگران بی‌اعتبار و رسوا شوند.
کاربردها:
در گفتگوهای اجتماعی: تفضیح ممکن است در بحث‌ها و گفتگوهای اجتماعی به کار رود، به ویژه زمانی که فردی به دنبال افشای نادرستی‌ها یا رفتارهای ناپسند دیگران باشد.
در ادبیات و شعر: این واژه می‌تواند در شعر و نثر برای توصیف رسوایی یا فضیحت یک شخصیت استفاده شود و به نوعی به نقد اجتماعی و سیاسی اشاره داشته باشد.
تفاوت با واژه‌های مشابه:
تفضیح با واژه‌هایی مانند تحقیر یا سرزنش متفاوت است، چرا که بیشتر به افشای عیوب و رسوایی اشاره دارد تا صرفاً تحقیر کردن.
لغت نامه دهخدا
تفضیح.[ ت َ ] ( ع مص ) نیک رسوا کردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). فضیحت و رسوا کردن. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). || برآمدن بامداد. ( از اقرب الموارد ).
فرهنگ معین
(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) رسوا کردن.
فرهنگ عمید
۱. رسوا کردن.
۲. رسوایی.
ویکی واژه
رسوا کردن.
جمله سازی با تفضیح
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در حدیث عشق تن زن از مقالات هوس لکنت تقریر تفضیح معانی می‌کند
💡 تفضیح عمومی یا تخریب شخصیت افراد در فضای مجازی، می‌تواند پیامدهای حقوقی سنگینی برای منتشرکنندگان آن مطالب داشته باشد و منجر به شکایت شود.
💡 برخلاف آنچه تصور می‌شود، تفضیح یک فرد در جامعه نباید با خشونت همراه باشد، بلکه باید از طریق مراجع قانونی و عدالت پیگیری شود.
💡 بسیاری از روان‌شناسان معتقدند که تمایل به تفضیح دیگران، اغلب ریشه در عدم اعتماد به نفس و نیاز به برتری‌جویی‌های کاذب دارد.
