تشفیع

تشفیع. [ ت َ ] ( ع ص ) شفاعت کسی بدادن. ( زوزنی ). شفاعت دادن کسی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). یقال:شفع شفاعة فشفعته؛ ای طلب المعاونة فقبلت شفاعته ای طلبه ُ و اعطیته الشفاعة. ( اقرب الموارد ). || شفع یا جفت چیزی گردانیدن. ( از اقرب الموارد ).

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) شفیع قرار دادن.

شفیع قرار دادن.

💡 شفاعت بخواستن است و تشفیع ببخشیدن است و تشفع شفیع بودن است، و شفاعت از شفع گرفته‌اند یعنی جفت کردن که شفیع یگانه بشود و دو باز آید، آن بخواسته با خود می‌آرد.