آستان نشین

آستان‌نشین
(قدیمی): شخص کم پایه؛ کم مرتبه. از صدر تا رسند بزرگان به آستان/ از عالم آستانه‌ نشینان گذشته‌اند. «صائب‌تبریزی

💡 شهری دل در آستین، بر درش آستان نشین اینت مسیح راستین درد نشان کیست او

💡 کو خرابات کهف شیر دلان تا سگ آستان نشین باشم

💡 تمییز صاف از درد دوران نمی تواند هر آستان نشینی در صدر جا گرفته

💡 کسی که مجلس کیخسروی بیاراید صدش چو رستم زال آستان نشین بینی