Resnais

💡 “Araya” shared the International Federation of Film Critics award at Cannes in 1959 with Alain Resnais’s landmark New Wave film, “Hiroshima Mon Amour.”

«آرایا» در جشنواره کن ۱۹۵۹ جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم را به طور مشترک با فیلم برجسته موج نو آلن رنه، «هیروشیما، عشق من»، دریافت کرد.

💡 Watching Resnais felt like walking through memory palaces where time folds and dialogue becomes architecture.

تماشای آثار رنه مانند قدم زدن در کاخ‌های خاطره بود، جایی که زمان در هم می‌پیچد و دیالوگ به معماری تبدیل می‌شود.

💡 It feels like what you might get if the early-’60s Antonioni or Resnais had directed a season of “The White Lotus.”

انگار اگر آنتونیونی یا رنه در اوایل دهه ۶۰ یک فصل از «نیلوفر سفید» را کارگردانی می‌کردند، چه می‌شد.

💡 Critics credit Resnais with proving that film can argue like philosophy without losing the heartbeat of cinema.

منتقدان، رنه را به خاطر اثبات این که فیلم می‌تواند مانند فلسفه استدلال کند، بدون اینکه ضربان قلب سینما را از دست بدهد، تحسین می‌کنند.

💡 A retrospective paired Resnais with modern directors who learned to cut by thought rather than by action.

یک مرور آثار، رنه را در کنار کارگردانان مدرنی قرار داد که یاد گرفته بودند به جای عمل، با فکر تدوین کنند.