nut house

💡 Will she get her hands on some guns and shoot her way out of the nut house?

آیا او اسلحه به دست خواهد گرفت و با شلیک گلوله از خانه دیوانه‌ها بیرون خواهد رفت؟

💡 Teachers discussed why nut house shouldn’t appear in essays, modeling respectful vocabulary without shaming curiosity.

معلمان در مورد اینکه چرا کلمه «خانه آجیل» نباید در انشاها ظاهر شود، بحث کردند و بدون اینکه کنجکاوی را تحقیر کنند، واژگان محترمانه را الگو قرار دادند.

💡 “I have committed another suggestion with respect to gravitation which exposes me to the danger of being confined to the nut house,” he confided to a friend.

او به یکی از دوستانش گفت: «من پیشنهاد دیگری در مورد جاذبه داده‌ام که مرا در معرض خطر حبس شدن در دیوانه‌خانه قرار می‌دهد.»

💡 He apologized for saying nut house, choosing to learn how phrases carry harm even when casually delivered.

او از گفتن «آدم بی‌عرضه» عذرخواهی کرد، چون تصمیم گرفت یاد بگیرد که عبارات حتی وقتی به طور اتفاقی بیان می‌شوند، چه آسیب‌هایی دارند.

💡 “I want to find out if he’s going to the nut house because of it,” she said.

او گفت: «می‌خواهم بدانم که آیا او به خاطر این موضوع به دیوانه‌خانه می‌رود یا نه.»

💡 Old movies tossed around nut house as a joke, language we now retire in favor of compassionate, accurate mental health terms.

فیلم‌های قدیمی به عنوان شوخی به دیوانه‌ها می‌گفتند، زبانی که اکنون به نفع اصطلاحات دلسوزانه و دقیق سلامت روان کنار گذاشته‌ایم.