Middle Iranian

💡 Middle Iranian languages link Old Avestan to New Persian, documenting empires, merchants, and faiths trading words across mountains.

زبان‌های ایرانی میانه، اوستایی باستان را به فارسی نو پیوند می‌دهند و امپراتوری‌ها، بازرگانان و ادیانی را که در کوهستان‌ها به تبادل کلمات می‌پرداختند، مستند می‌کنند.

💡 In Middle Iranian studies, loanwords narrate trade more reliably than heroic chronicles.

در مطالعات ایران میانه، وام‌واژه‌ها تجارت را با اطمینان بیشتری نسبت به وقایع‌نگاری‌های قهرمانی روایت می‌کنند.

💡 This Middle Iranian language was likely one of the official languages of the Kushan Empire, which sprawled across Central Asia and northwestern India between 200 B.C. and A.D.

این زبان ایرانی میانه احتمالاً یکی از زبان‌های رسمی امپراتوری کوشان بوده است که بین سال‌های ۲۰۰ پیش از میلاد و ۲۰۰ میلادی در سراسر آسیای مرکزی و شمال غربی هند گسترش یافته بود.

💡 Bactrian, with its middle Iranian roots, gave the Kushans influence in the region, even as their use of Greek letters spoke of continuity with the past.

زبان باختری، با ریشه‌های ایرانی میانه‌اش، به کوشان‌ها نفوذ در منطقه بخشید، هرچند استفاده‌ی آن‌ها از حروف یونانی نشان از تداوم با گذشته داشت.

💡 Epigraphers reading Middle Iranian inscriptions juggle scripts and calendars that refuse tidy conversion.

کتیبه‌نویسانی که کتیبه‌های ایرانی میانه را می‌خوانند، خطوط و تقویم‌هایی را که تبدیل مرتب را نمی‌پذیرند، با هم ترکیب می‌کنند.