Knights of Pythias

💡 I am long familiar with Peiser’s May 13, 1886, record of parading members of the secret society Knights of Pythias pausing for his professional snap.

من مدت‌هاست با گزارش پیزر در ۱۳ مه ۱۸۸۶ آشنا هستم، گزارشی که در آن اعضای انجمن مخفی شوالیه‌های پیتیاس برای گرفتن عکس حرفه‌ای او لحظه‌ای درنگ می‌کردند.

💡 The Knights of Pythias got their own day, as did the Catholic Knights of America.

شوالیه‌های پیتیاس، و همچنین شوالیه‌های کاتولیک آمریکا، روز خود را داشتند.

💡 The other trees were dedicated to soldiers who had belonged to the fraternal organization Knights of Pythias.

درختان دیگر به سربازانی اختصاص داده شده بودند که به سازمان برادری شوالیه‌های پیتیاس تعلق داشتند.

💡 A historian traced the Knights of Pythias through membership badges and minutes, ordinary artifacts telling extraordinary community stories.

یک مورخ، شوالیه‌های پیتیاس را از طریق نشان‌های عضویت و صورتجلسات، یعنی مصنوعات معمولی که داستان‌های خارق‌العاده‌ای از جامعه را روایت می‌کردند، ردیابی کرد.

💡 The Knights of Pythias hall hosted bingo, weddings, and civic debates, a social backbone disguised as a lodge.

تالار شوالیه‌های پیتیاس میزبان بینگو، عروسی‌ها و بحث‌های مدنی بود، ستون فقرات اجتماعی که در قالب یک لژ پنهان شده بود.

💡 My grandfather joined the Knights of Pythias for friends; he stayed for service projects that quietly improved our town.

پدربزرگم به خاطر دوستانش به شوالیه‌های پیتیاس پیوست؛ او برای پروژه‌های خدماتی که بی‌سروصدا شهرمان را بهبود می‌بخشید، ماند.