knee pants

💡 Like other boys, he wore knee pants and heavy shoes with brass toe tips.

مثل بقیه پسرها، شلوار تا زانو و کفش‌های سنگین با نوک برنجی می‌پوشید.

💡 Costumers sourced knee pants for a period play, discovering thrift stores are treasure caves with patience and luck.

مشتریان برای یک نمایش تاریخی شلوارهای تا زانو تهیه کردند و متوجه شدند که فروشگاه‌های دست دوم فروشی با صبر و شانس، گنجینه‌هایی ارزشمند هستند.

💡 The museum’s exhibit on knee pants sparked conversations about class, childhood, and laundry.

نمایشگاه موزه در مورد شلوارهای تا زانو، گفتگوهایی را در مورد طبقه اجتماعی، دوران کودکی و لباس‌های شسته شده برانگیخت.

💡 Old photos showed boys in knee pants and determined expressions, a fashion era mapped by socks and scuffs.

عکس‌های قدیمی پسرهایی را با شلوارهای تا زانو و چهره‌های مصمم نشان می‌دادند، دورانی از مد که با جوراب‌ها و شلوارهای ساییده شده مشخص می‌شد.

💡 “And at first they called me a sissy because I wore knee pants — until I punched one kid in the face. Give me the Bronx any day!”

«و اولش به خاطر اینکه شلوار تا زانو می‌پوشیدم بهم می‌گفتن دختر بچه - تا اینکه یه مشت زدم تو صورت یکی از بچه‌ها. هرچی باشه برانکس رو به من بدین!»

💡 He conducted in knee pants at the Hollywood Bowl and went on to become music director of three major American orchestras — the Cleveland Orchestra, Pittsburgh Symphony and New York Philharmonic.

او با شلوار راحتی در هالیوود بول رهبری کرد و بعدها مدیر موسیقی سه ارکستر بزرگ آمریکایی شد - ارکستر کلیولند، سمفونی پیتسبورگ و فیلارمونیک نیویورک.