Jeri

💡 Throughout June and July, a constant parade of Jeri’s parents’ friends and fellow merrymakers came and went, and their zeal for entertaining and having fun was on full display.

در طول ماه‌های ژوئن و ژوئیه، دوستان و همراهان والدین جری مدام در حال خوشگذرانی بودند و شور و شوق آنها برای پذیرایی و خوشگذرانی کاملاً مشهود بود.

💡 When I was in high school, I spent many a summer day there with my friend, Jeri, and her family at their house on the east end, and this recipe is from that time.

وقتی دبیرستان بودم، روزهای تابستانی زیادی را آنجا با دوستم، جری، و خانواده‌اش در خانه‌شان در انتهای شرقی شهر می‌گذراندم، و این دستور غذا مربوط به همان زمان است.

💡 Backpackers abbreviated Jericoacoara to Jeri, then learned dunes demand dawn alarms if you want wind, light, and solitude before the crowds.

کوله‌گردها جریکوآکوارا را به جری خلاصه می‌کردند، سپس تپه‌های شنی را شناختند که اگر می‌خواهید باد، نور و خلوت را قبل از شلوغی تجربه کنید، به زنگ هشدار سپیده‌دم نیاز دارند.

💡 A café in Jeri served tapioca crepes and strong coffee, the sort of breakfast that forgives late nights and sandy floors.

کافه‌ای در یری، کرپ تاپیوکا و قهوه‌ی غلیظ سرو می‌کرد، نوعی صبحانه که می‌تواند تا دیروقت بیدار ماندن و کف شنی را تحمل کند.

💡 Jeri and I loved it: the days were long, the sunsets spectacular, and there was no problem in either of our lives that we believed we could not solve between the two of us.

من و جری عاشقش بودیم: روزها طولانی بودند، غروب‌ها تماشایی، و هیچ مشکلی در زندگی هیچ‌کدام از ما نبود که باور داشته باشیم نمی‌توانیم بین خودمان دو نفر حلش کنیم.

💡 Kite surfers in Jeri read the sky like scripture, rigging sails while vendors juggle coconuts and sunscreen.

کایت‌سواران در جری، آسمان را مانند کتاب مقدس می‌خوانند و بادبان‌ها را می‌بندند، در حالی که فروشندگان نارگیل و کرم ضد آفتاب را با هم می‌خرند.